Historia elektroencefalografii

Włoski lekarz i fizyk Luigi Galvani wykazał, że dotknięcie mięśnia wypreparowanej kończyny żaby dwoma różnymi metalami wywołuje skurcz. Błędnie zinterpretował to jako „elektryczność zwierzęcą" — jego praca zapoczątkowała badania nad bioelektrycznością.

Richard Caton jako pierwszy odnotował aktywność elektryczną mózgu. Używając galwanometru, zaobserwował na odsłoniętych korach mózgowych kotów i królików „słabe prądy o zmiennych kierunkach". Wykazał, że proste czynności korelują ze zmianą potencjału w odpowiednich obszarach kory.

Na Uniwersytecie Jagiellońskim Adolf Beck, pod kierunkiem Napoleona Cybulskiego, odkrył zjawisko desynchronizacji EEG — zaniku rytmu alfa w odpowiedzi na bodziec. Badania przeprowadził niezależnie od Catona, nie znając jego wcześniejszych prac.

Ukraiński fizjolog Włodzimierz Prawdzicz-Nieminski jako pierwszy na świecie opublikował fotograficzny zapis czynności elektrycznej mózgu psa. Zaproponował dla tego zapisu nazwę „elektrocerebrogram".

Niemiecki psychiatra Hans Berger jest uznawany za ojca klinicznej elektroencefalografii. W 1925 roku jako pierwszy zarejestrował EEG człowieka, a w 1929 opublikował wyniki. Wprowadził termin elektroencefalogram (EEG) oraz opisał rytmy alfa i beta.

George Dawson opracował metodę uśredniania sygnału. Przez wielokrotne powtarzanie bodźca i uśrednianie zsynchronizowanych fragmentów sygnału można wyodrębnić z szumu słabą odpowiedź mózgu — potencjał wywołany (ERP). Technika stała się podstawą badań ERP.

Współczesne systemy EEG rejestrują dane z dziesiątek do setek elektrod cyfrowo, z próbkowaniem do 20 000 Hz. MEG mierzy pola magnetyczne mózgu z lepszą rozdzielczością przestrzenną, lecz tradycyjne systemy wymagają chłodzenia ciekłym helem.